Sei que dende que empecei ainda non fixen ningunha crítica negativa, pero é que parece que ultimamente só me coincide ver cousas que me gustan. Mellor que mellor. Onte puiden ver (por fin enteira, sempre a vira a cachos) El viaje de Chihiro. Estabamos miña nai e mais eu, e as dúas nos levantamos da mesa encantadas cando rematou. A banda sonora é unha preciosidade, así coma a historia e os propios debuxos; e vese por que levou o Óscar á mellor película de animación no 2002 e o Oso de ouro á mellor película no festival de Berlín dese mesmo ano. A historia empeza cando os pais de Chihiro se transforman en porcos despois de comer un banquete que atoparon no medio dunha aldea aparentemente abandonada. A partir dese momento, a rapaza descobre que está noutro mundo e que só ela (coa axuda do seu amigo Haku) pode facer algo para sacalos de alí e volve-los seus pais ó estado normal. A película está chea de fantasía e moitísima imaxinación, pero tamén hai moito humor e moita docura. A protagonista é moi valente e esperta (coma a maioría dos nenos protagonistas deste tipo de historias) pero tamén demostra que ten medo e sofre. En fin, un filme moi recomendado tanto para nenos coma para adultos.

Recomendación: mellor vela con tranquilidade e sen prexuízos.

Nota: 9