Que bonita película, si señor. A verdade é que fun ó cine coa intención de ver 30 días de oscuridad (unha vez máis, o meu amor ó cine de terror ou de supervivencia extrema) pero non quedaba entradas; e como Sweeny Todd aínda non está en cartel e as outras opcións eran Rambo ou Astérix… Pero non me arrepinto para nada da elección. Juno é unha comedia diferente, con trazos de traxedia e moita orixinalidade. A protagonista, Juno (Ellen Page) é unha rapaza de 16 anos un pouco fóra do normal que queda embarazada. Inda que nun principio pensa en abortar, acaba atopando unha parella para dárlle-lo neno en adopción. Recordoume en certa maneira a Amélie, polo seu ton de inocencia (inda que a forma de ser de Juno e a de Amélie non ten nada que ver). É un deses filmes dos que se di que tódolos seus actores están “en estado de gracia”: dende Juno ó seu “mozo” (Michael Cera), todos fan que creas ó cento por cento no seu papel. E outro dos puntos que hai que destacar é a banda sonora. Unha música magnífica que acopaña ós personaxes durante toda a metraxe. O malo, coma sempre, é que as letras non veñen traducidas, e perder esa canción do comezo que di cousiñas coma “Se fóse-lo chan, eu querería se-la alfombra; e se foses un bico, eu sería unha aperta “ é unha auténtica pena. Así que, como se di en Portugal “um filme a não perder”.

Recomendación: Hai que vela.

Nota: 8,5